Οστεοαρθρίτιδα της άρθρωσης του αστραγάλου: αιτίες, συμπτώματα, θεραπεία

Οστεοαρθρίτιδα του αστραγάλου, που εκδηλώνεται ως πόνος και ερυθρότητα του δέρματος

Η οστεοαρθρίτιδα της ποδοκνημικής άρθρωσης είναι μια χρόνια παθολογία στην οποία αναπτύσσονται εκφυλιστικές-δυστροφικές αλλαγές στην άρθρωση. Αρχικά, υπάρχει λέπτυνση του αρθρικού χόνδρου και καταστροφή του, στη συνέχεια η αρθρική κάψουλα, η αρθρική μεμβράνη, καθώς και τα οστά, οι σύνδεσμοι και οι παρακείμενοι μύες που σχηματίζουν την άρθρωση εμπλέκονται στην παθολογική διαδικασία.

Οι αιτίες της παθολογίας είναι πολύ διαφορετικές - από υπερβολικό άγχος έως μεταβολικές διαταραχές, συχνά συνδυασμένες. Σε ορισμένες περιπτώσεις όμως, εκφυλιστικές-δυστροφικές αλλαγές στην ποδοκνημική άρθρωση συμβαίνουν χωρίς προφανή λόγο.

Η ασθένεια επιδεινώνει την ποιότητα ζωής του ασθενούς - δεν μπορεί να περπατήσει κανονικά λόγω πόνου και περιορισμένης κινητικότητας στην άρθρωση.

Η θεραπεία είναι συνήθως συντηρητική – χρησιμοποιώντας χονδροπροστατευτικά («προστατευτικά χόνδρου») και ορμονικά φάρμακα. Ωστόσο, σε προχωρημένες περιπτώσεις, μπορεί να απαιτηθεί χειρουργική επέμβαση.

Γενικές πληροφορίες

Η οστεοαρθρίτιδα του αστραγάλου είναι μια δυσάρεστη ασθένεια - ο αρθρικός χόνδρος και ο ιστός που βρίσκεται δίπλα στην άρθρωση καταστρέφονται αργά αλλά σταθερά, γεγονός που οδηγεί σε αναπηρία για τον ασθενή.

Δίνω προσοχή!

Η ασθένεια εξελίσσεται κατά κύματα - οι περίοδοι έξαρσης εναλλάσσονται με περιόδους ύφεσης, αλλά η εξέλιξη της παθολογίας είναι αναπόφευκτη.

Οι γυναίκες υποφέρουν από οστεοαρθρίτιδα στον αστράγαλο λόγω της χρήσης ψηλοτάκουνων παπουτσιών

Οι γυναίκες και οι άνδρες αρρωσταίνουν με τον ίδιο ρυθμό. Οι άνδρες ασκούν μεγαλύτερη πίεση στην άρθρωση του αστραγάλου κατά τη διάρκεια αθλημάτων και βαριάς σωματικής εργασίας. Αλλά τα νούμερα στη γυναικεία πλευρά «ισορροπούν» στο ότι ο αστράγαλος υποφέρει από τρομερά άβολα και μερικές φορές εντελώς ακατάλληλα παπούτσια, ειδικά ψηλοτάκουνα.

Η πιθανότητα εμφάνισης αυτής της παθολογίας αυξάνεται με την ηλικία. Εν τω μεταξύ, η ασθένεια έχει γίνει «νεότερη» τα τελευταία 10 έως 20 χρόνια - σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία, κάθε τρίτο κρούσμα αρθροπάθειας του αστραγάλου παρατηρείται σε ασθενείς ηλικίας κάτω των 46 ετών.

Αιτίες οστεοαρθρίτιδας στον αστράγαλο

Η οστεοαρθρίτιδα της ποδοκνημικής άρθρωσης χωρίζεται σε δύο ομάδες – πρωτοπαθή και δευτεροπαθή.

Η πρωτογενής μορφή παθολογίας εμφανίζεται χωρίς προφανή λόγο. Εμφανίζεται δευτεροπαθής οστεοαρθρίτιδα του αστραγάλου:

  • υπό την επίδραση δυσμενών παραγόντων που επηρεάζουν άμεσα την άρθρωση.
  • στο πλαίσιο οποιωνδήποτε παθολογιών που οδηγούν σε μεταβολικές διαταραχές και ως εκ τούτου συμβάλλουν στην ανάπτυξη εκφυλιστικών διεργασιών στον αρθρικό χόνδρο.

Ορισμένοι αιτιολογικοί παράγοντες εξακολουθούν να ελέγχονται για τη συμμετοχή τους στην εμφάνιση της παθολογίας.Ωστόσο, έχει εντοπιστεί μια ομάδα παραγόντων των οποίων ο ρόλος στην ανάπτυξη της οστεοαρθρίτιδας του αστραγάλου έχει ήδη αποδειχθεί. Αυτά είναι:

  • Σοβαροί τραυματισμοί στον αστράγαλο με ή χωρίς συμμετοχή του περιβάλλοντος ιστού.
  • υπέστη τακτικά μικροτραύματα.
  • ευσαρκία;
  • χειρουργικές επεμβάσεις στην άρθρωση του αστραγάλου.
  • υπερβολική σωματική πίεση στην άρθρωση.
  • ακατάλληλα παπούτσια?
  • Παθολογίες που σχετίζονται με μεταβολικές διαταραχές.
  • Ασθένειες ρευματικής φύσης.
  • ορισμένες παθολογικές καταστάσεις της σπονδυλικής στήλης?
  • κληρονομική προδιάθεση.

Ελαφρώς λιγότερο συχνές είναι παθολογίες όπως:

  • μη ειδική πυώδης αρθρίτιδα.
  • αρθρίτιδα που προκαλείται από ορισμένες συγκεκριμένες λοιμώξεις.
  • συγγενείς δυσπλασίες της άρθρωσης του αστραγάλου.

Από όλους τους σοβαρούς τραυματισμούς στην άρθρωση του αστραγάλου, οι ακόλουθοι τύποι τραυματισμών είναι η πιο κοινή αιτία οστεοαρθρίτιδας:

  • κατάγματα αστραγάλου?
  • κατάγματα του αστραγάλου?
  • Θραύσματα και ρήξεις (ημιτελή σπασίματα) συνδέσμων και κάποια άλλα.

Με τον όρο τακτικά εμφανιζόμενα μικροτραύματα που οδηγούν στην ανάπτυξη της περιγραφόμενης παθολογίας εννοούνται μώλωπες της άρθρωσης του αστραγάλου, οι οποίοι μπορούν να παρατηρηθούν συχνότερα:

  • παίζοντας ποδόσφαιρο?
  • με περιστασιακά τακτικά παραπάτημα κατά το περπάτημα.
  • λόγω αδυναμίας του συνδέσμου της άρθρωσης του αστραγάλου, που συμβάλλει στην αυθόρμητη συστροφή του ποδιού κ.λπ.

Όταν είναι υπέρβαρες, οι αρθρώσεις του αστραγάλου αισθάνονται το στατικό φορτίο περισσότερο από άλλες, γεγονός που συμβάλλει στην ανάπτυξη μιας εκφυλιστικής-δυστροφικής διαδικασίας σε αυτές.

Οι χειρουργικές επεμβάσεις στην άρθρωση του αστραγάλου συχνά οδηγούν στο γεγονός ότι διαταράσσεται το φυσικό σχήμα του ποδιού, αλλάζει η φύση του φορτίου στα διάφορα θραύσματά του, με αποτέλεσμα ο αρθρικός χόνδρος να αισθάνεται αυξημένη πίεση - ως αποτέλεσμα, εμφανίζεται αρθροπάθεια της άρθρωσης του αστραγάλου.

Υπερβολική σωματική πίεση στην άρθρωση, η οποία συμβάλλει στην ανάπτυξη της περιγραφόμενης νόσου, παρατηρείται όταν:

  • Απασχόληση που περιλαμβάνει βαριά σωματική εργασία (π.χ. φορτωτές, αχθοφόροι)·
  • τακτική παραμονή σε στατική στάση (για στρατιωτικούς τιμητικούς φρουρούς, προσωπικό ασφαλείας ιδρυμάτων).
  • άσκηση πολύ εντατικά?
  • μακρύ περπάτημα και ούτω καθεξής.

Σπουδαίος!

Η χρήση ακατάλληλων παπουτσιών συμβάλλει στην ανάπτυξη οστεοαρθρίτιδας στον αστράγαλο επειδή οδηγεί σε λανθασμένη φόρτιση του ποδιού - αυτό επηρεάζει κυρίως την άρθρωση του αστραγάλου. Συχνά πρόκειται για παπούτσια με ψηλά τακούνια, αλλά παπούτσια με χαμηλό τακούνι που δεν είναι προσαρμοσμένα στο σχήμα του ποδιού μπορούν επίσης να οδηγήσουν σε τέτοιες συνέπειες.

Τα λανθασμένα επιλεγμένα παπούτσια είναι η αιτία της αρθροπάθειας του αστραγάλου

Οι μεταβολικές διαταραχές παίζουν άμεσο ρόλο στην ανάπτυξη της οστεοαρθρίτιδας της άρθρωσης του αστραγάλου - αρχικά πρόκειται για διαταραχή του μεταβολισμού νερού-αλατιού, που συμβάλλει στην ανάπτυξη εκφυλιστικών-δυστροφικών αλλαγών στον αρθρικό χόνδρο. Στην τελευταία φάση της ανάπτυξης της παθολογίας, μια παρόμοια αλλαγή σε άλλες δομές του αστραγάλου παίζει ρόλο - πρωτίστως στους συνδέσμους. Λόγω διαταραχών των ιστών, δεν είναι σε θέση να στερεώσουν την άρθρωση σε κανονική θέση, γεγονός που οδηγεί στην περίεργη "χαλάρωση" της, η κατανομή του φορτίου στις δομές της άρθρωσης αποκλίνει από την κανονική. Τέτοιες διεργασίες συμβάλλουν στην περαιτέρω ανάπτυξη εκφυλιστικών-δυστροφικών αλλαγών.

Από τις άλλες ασθένειες και καταστάσεις που σχετίζονται με μεταβολικές διαταραχές, οι ακόλουθες παίζουν σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της οστεοαρθρίτιδας του αστραγάλου:

  • Ο σακχαρώδης διαβήτης είναι μια διαταραχή του μεταβολισμού των υδατανθράκων που προκαλείται από ανεπάρκεια της ορμόνης ινσουλίνης.
  • Η ουρική αρθρίτιδα είναι μια ασθένεια που χαρακτηρίζεται από την εναπόθεση ουρικού οξέος (άλατα ουρικού οξέος) στις αρθρώσεις.
  • Η ψευδοουρά είναι μια οξεία φλεγμονώδης βλάβη των αρθρώσεων που προκαλείται από την εναπόθεση κρυστάλλων πυροφωσφορικού ασβεστίου (CPPC) στον ιστό της άρθρωσης. Σύμφωνα με τα κλινικά συμπτώματα, η παθολογία είναι παρόμοια με την ουρική αρθρίτιδα, αλλά δεν είναι - εξ ου και το όνομα.
  • Ανεπάρκεια οιστρογόνων κατά την εμμηνόπαυση.

Από όλες τις ρευματικές παθήσεις, οι πιο σημαντικές για την ανάπτυξη οστεοαρθρίτιδας του αστραγάλου είναι:

  • Ο συστηματικός ερυθηματώδης λύκος είναι μια διάχυτη αυτοάνοση βλάβη του συνδετικού ιστού και των παραγώγων του.
  • Η ρευματοειδής αρθρίτιδα είναι μια συστηματική αυτοάνοση νόσος του συνδετικού ιστού στην οποία προσβάλλονται κυρίως μικρές αρθρώσεις και η βλάβη της οποίας εξελίσσεται ως διαβρωτική-καταστροφική πολυαρθρίτιδα (δηλαδή με την εμφάνιση μικρής πολλαπλής επιφανειακής βλάβης και καταστροφής του αρθρικού ιστού).

Ελαφρώς λιγότερο συχνές είναι παθολογίες όπως:

  • μη ειδική πυώδης αρθρίτιδα - φλεγμονώδης βλάβη των αρθρώσεων με ανάπτυξη πυώδους διαδικασίας.
  • Αρθρίτιδα που εμφανίζεται στο πλαίσιο ορισμένων ειδικών λοιμώξεων - σύφιλη, φυματίωση και άλλες.
  • συγγενείς δυσπλασίες της ποδοκνημικής άρθρωσης – υποπλασία (υποανάπτυξη) των στοιχείων του οστού και των μαλακών ιστών (συνδέσμων), ενδοαρθρικές συμφύσεις, σχηματισμός στενώσεων συνδετικού ιστού κ.λπ.

Από όλες τις ασθένειες και τις παθολογικές καταστάσεις της σπονδυλικής στήλης, οι πιο σημαντικές για την ανάπτυξη αρθρώσεων του αστραγάλου είναι:

  • Οστεοχόνδρωση της οσφυϊκής μοίρας της σπονδυλικής στήλης – εκφυλιστικές ασθένειες του χόνδρου, που οδηγούν σε επιδείνωση της λειτουργίας του.
  • Μεσοσπονδυλική κήλη - μια παθολογία της σπονδυλικής στήλης κατά την οποία ο πολφώδης πυρήνας του μεσοσπονδύλιου δίσκου μετατοπίζεται και ο ινώδης δακτύλιος σπάει.
  • Τραυματισμοί της σπονδυλικής στήλης - μώλωπες, βλάβες στη συνδεσμική συσκευή, υπεξαρθρώσεις και εξαρθρήματα των σπονδύλων διαφόρων τμημάτων της σπονδυλικής στήλης, κατάγματα τους (συμπεριλαμβανομένων των καταγμάτων συμπίεσης).
  • Συνέπειες τραυματισμών της σπονδυλικής στήλης - αστάθεια του τραυματισμένου μέρους, σκολίωση και κύφωση (καμπυλώσεις σε διαφορετικά επίπεδα), εκφυλιστικές αλλαγές στους μεσοσπονδύλιους δίσκους, τις αρθρώσεις και τους συνδέσμους, παραμόρφωση και στένωση του σπονδυλικού σωλήνα, συμπίεση (σύνθλιψη) του νωτιαίου μυελού και άλλα.

Ο ρόλος τέτοιων παθολογιών είναι ότι η ανάπτυξή τους συνοδεύεται από τσίμπημα των νευρικών απολήξεων και, ως αποτέλεσμα, διαταραχή των μυών του ποδιού και του κάτω ποδιού. Στο πλαίσιο τέτοιων διαταραχών, το φορτίο στην άρθρωση του αστραγάλου αλλάζει - αυτό τελικά οδηγεί στην περιγραφόμενη ασθένεια.

Ο ρόλος της κληρονομικής προδιάθεσης στην ανάπτυξη οστεοαρθρίτιδας του αστραγάλου είναι πολύ έμμεσος. Αυτό δεν είναι ένα εμπειρικό γονίδιο που θα «πυροδοτούσε» το σχηματισμό οστεοαρθρίτιδας στην άρθρωση του αστραγάλου. Ένα άτομο κληρονομεί έναν ορισμένο τύπο ιστού χόνδρου από τους γονείς του - μπορεί να είναι αδύναμος και πιο ευαίσθητος στην ανάπτυξη εκφυλιστικών-δυστροφικών διεργασιών, γεγονός που συμβάλλει στην ανάπτυξη της περιγραφόμενης ασθένειας.

Ανάπτυξη παθολογίας

Οι αρθρικές επιφάνειες της άρθρωσης του αστραγάλου (και άλλων) είναι συνήθως λείες και ελαστικές, ελαστικές. Η λεία επιφάνεια σημαίνει ότι γλιστρούν ομαλά το ένα πάνω στο άλλο και η ελαστικότητα εξασφαλίζει απορρόφηση κραδασμών όταν η άρθρωση είναι υπό τάση.

Εάν ο αρθρικός χόνδρος τραυματιστεί ή διαταραχθούν οι μεταβολικές διεργασίες στον ιστό του, η επιφάνεια του χόνδρου γίνεται τραχιά και χάνεται η ελαστικότητά του. Ο χόνδρος των αρθρικών επιφανειών δεν γλιστρά πλέον, αλλά κυριολεκτικά τρίβεται ο ένας πάνω στον άλλο. Αυτό οδηγεί σε δευτερογενές μηχανικό τραύμα στον αρθρικό χόνδρο και επιδείνωση των λειτουργιών του.

Η άρθρωση του αστραγάλου επηρεάζεται από οστεοαρθρίτιδα (αριστερά) και μια υγιής άρθρωση (δεξιά)

Η άρθρωση του αστραγάλου δεν μπορεί πλέον να λειτουργήσει όπως πριν. Λόγω της απώλειας της ελαστικότητας, η φθορά επιδεινώνεται, έτσι ώστε όταν αυξάνεται το φορτίο, να γίνονται αισθητά και τα υποκείμενα οστά, τα άκρα των οποίων εμπλέκονται στο σχηματισμό της άρθρωσης του αστραγάλου. Ως αποτέλεσμα, εμφανίζεται επίσης μια εκφυλιστική-δυστροφική διαδικασία στα οστά - σε αυτήν την περίπτωση, υπάρχει παραμόρφωση των άκρων των οστών και ανάπτυξη των άκρων της περιοχής της άρθρωσης (ενεργοποιείται ένας αντισταθμιστικός μηχανισμός - το σώμα προσπαθεί να αντιμετωπίσει τον εκφυλισμό του αρθρικού ιστού με αυτόν τον τρόπο).

Το δευτερογενές τραύμα και η διαταραχή των μηχανικών διεργασιών στην άρθρωση του αστραγάλου κατά τη λειτουργία της (κάμψη και επέκταση) οδηγούν στο γεγονός ότι δεν υποφέρουν μόνο ο αρθρικός χόνδρος και τα υποκείμενα οστά, αλλά και οι μαλακοί ιστοί που περιβάλλουν την άρθρωση. Σε αυτά λαμβάνουν χώρα οι ακόλουθες διαδικασίες:

  • η κάψουλα και ο αρθρικός υμένας γίνονται παχύτεροι.
  • Οι εστίες ίνωσης σχηματίζονται στους συνδέσμους και τους μύες που εμπλέκονται στη λειτουργία της άρθρωσης.
Σε προχωρημένα στάδια της οστεοαρθρίτιδας του αστραγάλου, η στήριξη στο πόδι είναι δύσκολη

Ως αποτέλεσμα όλων των διαδικασιών που περιγράφονται, η άρθρωση του αστραγάλου χάνει τελικά την αντοχή της, η ικανότητά της να ακολουθεί κινήσεις μειώνεται και γίνεται όλο και πιο δύσκολο να αντέξει το στρες. Το αποτέλεσμα είναι αστάθεια και δυσκαμψία των αρθρώσεων. Σε προχωρημένες περιπτώσεις, υπάρχει πραγματική καταστροφή των επιφανειών των αρθρώσεων, τα οστά έρχονται σε άμεση επαφή μεταξύ τους, καθιστώντας τις κινήσεις στην άρθρωση εντελώς αδύνατες και το άτομο δεν μπορεί πλέον να στηριχθεί στα πόδια του.

Μερικές φορές μια φλεγμονώδης διαδικασία μπορεί επίσης να σχετίζεται με εκφυλιστικές-δυστροφικές ασθένειες, αλλά σε αυτή την περίπτωση είναι δευτερεύουσας φύσης.


Συμπτώματα οστεοαρθρίτιδας αστραγάλου

Τα πρώτα συμπτώματα της οστεοαρθρίτιδας του αστραγάλου είναι:

  • η γρήγορη κόπωσή του κάτω από τα ίδια φορτία (περπάτημα, άλματα κ.λπ.).
  • άρρητος πόνος μετά από έντονη σωματική άσκηση.

Καθώς η οστεοαρθρίτιδα εξελίσσεται, ο πόνος γίνεται όλο και πιο έντονος και στη συνέχεια εμφανίζεται τη νύχτα. Το σύνδρομο πόνου με αρθροπάθεια της άρθρωσης του αστραγάλου χαρακτηρίζεται από ορισμένα χαρακτηριστικά:

  • η παρουσία του λεγόμενου αρχικού πόνου - ο πόνος εμφανίζεται μόλις ο ασθενής αρχίσει να κινείται μετά από κατάσταση ανάπαυσης και εξαφανίζεται όταν κινείται.
  • Όταν η άρθρωση κινείται, μπορεί να προκύψουν τρίξιμο και κλικ εκτός από το τσούξιμο.
  • Ο νυχτερινός πόνος εμφανίζεται κυρίως το πρωί.
Το πρήξιμο της άρθρωσης του αστραγάλου μπορεί να είναι σύμπτωμα ανάπτυξης οστεοαρθρίτιδας

Καθώς η εξέλιξη εξελίσσεται, εμφανίζονται τα ακόλουθα συμπτώματα:

  • Σχηματισμός ορατών παραμορφώσεων της άρθρωσης.
  • μειωμένο εύρος κίνησης?
  • πρήξιμο των μαλακών ιστών και ερυθρότητα του δέρματος.
  • αστάθεια της άρθρωσης, που οδηγεί σε τάσεις των συνδέσμων και ακόμη και ρήξεις.
  • Η δυσκαμψία και η περιορισμένη κίνηση εμφανίζονται σε φόντο πόνου και επειδή ο αρθρικός χόνδρος δεν γλιστρά πλέον αλλά τρίβεται μεταξύ τους.

Δίνω προσοχή!

Σε μεταγενέστερα στάδια, η παραμόρφωση του αστραγάλου γίνεται πιο σοβαρή και το κάτω πόδι μπορεί ακόμη και να λυγίσει και να πάρει σχήμα Χ ή Ο.

Εάν τα φορτία διατηρούνται στον ίδιο όγκο και δεν λαμβάνονται θεραπευτικά μέτρα, τότε σε μεταγενέστερα στάδια ο ασθενής δεν μπορεί να στηριχθεί στο πόδι, οι κινήσεις στην άρθρωση περιορίζονται σοβαρά, ο ασθενής πρέπει να περπατήσει με μπαστούνι και μετά ακόμη και με πατερίτσες - το σύνδρομο πόνου και ο έντονος περιορισμός της κίνησης στην άρθρωση του αστραγάλου δεν επιτρέπουν τη "χρήση" του όπως πριν.

Διάγνωση οστεοαρθρίτιδας αστραγάλου

Είναι δύσκολο να γίνει ακριβής διάγνωση με βάση μόνο τα παράπονα των ασθενών, επομένως απαιτούνται πρόσθετες διαγνωστικές μέθοδοι.

Τα δεδομένα της φυσικής εξέτασης εξαρτώνται από τον βαθμό εξέλιξης της παθολογίας:

  • κατά την εξέταση - στο αρχικό στάδιο η άρθρωση δεν αλλάζει, αλλά καθώς η ασθένεια εξελίσσεται παραμορφώνεται.
  • κατά την ψηλάφηση (ψηλάφηση) - στην παθητική κατάσταση η άρθρωση είναι μέτρια επώδυνη, στο αρχικό στάδιο οι παθητικές κινήσεις είναι μέτρια περιορισμένες, καθώς η ασθένεια εξελίσσεται, ο ασθενής ασυναίσθητα βγάζει το πόδι από τα χέρια του γιατρού λόγω πόνου όταν θέλει να ελέγξει το εύρος κίνησης στην άρθρωση του αστραγάλου.

Οι μέθοδοι ενόργανης έρευνας για τη διάγνωση της αρθροπάθειας του αστραγάλου είναι:

  • Ακτινογραφία - με αρθρώσεις, σημειώνεται στένωση του χώρου της άρθρωσης, παρατηρείται πολλαπλασιασμός των άκρων των αρθρικών επιφανειών, με εξέλιξη, παρατηρούνται κύστεις και σκλήρυνση του οστικού ιστού.
  • Υπολογιστική τομογραφία (CT) – επιτρέπει την αξιολόγηση της κατάστασης του χόνδρου και των οστών σε περίπλοκες περιπτώσεις.
  • Απεικόνιση μαγνητικού συντονισμού (MRI) – χρησιμοποιείται για την αξιολόγηση της κατάστασης των μαλακών ιστών της άρθρωσης.

Οι μέθοδοι εργαστηριακής εξέτασης δεν παίζουν ιδιαίτερο ρόλο στη διάγνωση της οστεοαρθρίτιδας του αστραγάλου. Μια γενική εξέταση αίματος είναι ενημερωτική - επιτρέπει τη διαφορική διάγνωση μεταξύ μιας εκφυλιστικής-δυστροφικής διαδικασίας στον αστράγαλο και μιας φλεγμονώδους διαδικασίας (στην τελευταία περίπτωση, ο αριθμός των λευκοκυττάρων και η ESR αυξάνονται).

Διαφορική διάγνωση

Η διαφορική διάγνωση της αρθρώσεως της ποδοκνημικής άρθρωσης πραγματοποιείται συχνότερα μαζί με την αρθρίτιδα της.

Επιπλοκές

Η κύρια επιπλοκή της αρθρώσεως του αστραγάλου είναι η σύσπαση – δυσκαμψία, η οποία καθώς εξελίσσεται η παθολογία μπορεί να οδηγήσει σε πλήρη ακινητοποίηση της άρθρωσης.

Θεραπεία της οστεοαρθρίτιδας του αστραγάλου

Η αντιμετώπιση της οστεοαρθρίτιδας του αστραγάλου απαιτεί πολύ χρόνο και μια ολοκληρωμένη προσέγγιση. Κατά τη φάση της ύφεσης, οι ασθενείς αντιμετωπίζονται σε εξωτερικά ιατρεία υπό την επίβλεψη του θεράποντος ιατρού. Κατά τη φάση της έξαρσης νοσηλεύονται στο Τραυματολογικό και Ορθοπαιδικό Τμήμα.

Τα κύρια σημεία στη θεραπεία της περιγραφόμενης παθολογίας είναι:

  • ρύθμιση του φορτίου στην άρθρωση.
  • φαρμακευτική θεραπεία με στόχο την πρόληψη της περαιτέρω καταστροφής του αρθρικού χόνδρου και τη διατήρησή του.
  • φυσιοθεραπευτική επίδραση.

Το φορτίο στον προσβεβλημένο αστράγαλο ρυθμίζεται ως εξής:

  • απώλεια βάρους στο βέλτιστο?
  • Δοσολογία φορτίου. Συνταγογραφείται σύνθετη θεραπεία άσκησης - οι ασκήσεις και τα φορτία στο σύνολό τους επιλέγονται ανάλογα με το στάδιο της νόσου.

Η βάση της φαρμακευτικής θεραπείας είναι η εξής:

Η θεραπεία της οστεοαρθρίτιδας του αστραγάλου περιλαμβάνει τη χρήση αλοιφών και τζελ
  • Τα χονδροπροστατευτικά είναι φάρμακα που εμποδίζουν την προοδευτική καταστροφή του αρθρικού χόνδρου βελτιώνοντας τις μεταβολικές διεργασίες στους ιστούς του. Τα χονδροπροστατευτικά χρησιμοποιούνται με τη μορφή κρεμών και πηκτωμάτων, καθώς και σκευασμάτων για ενδοαρθρική χορήγηση. Στην περίπτωση αυτή, συχνά χρησιμοποιούνται προϊόντα που περιέχουν γλυκοζαμίνη και υδρόλυμα κολλαγόνου.
  • Φάρμακα που βελτιώνουν την τοπική κυκλοφορία του αίματος και τον μεταβολισμό των ιστών - αυτά είναι το νικοτινικό οξύ και άλλα.
  • μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα - για την εξάλειψη της αντιδραστικής φλεγμονής. Δεδομένου ότι ερεθίζουν τον γαστρικό βλεννογόνο, θα πρέπει είτε να καταφύγετε σε ήπια φάρμακα είτε να καταφύγετε σε αντιφλεγμονώδη φάρμακα με τη μορφή αλοιφών.
  • παυσίπονα με τη μορφή αλοιφών και πηκτωμάτων.
  • Ενδοαρθρικοί αποκλεισμοί – αυτό περιλαμβάνει την έγχυση κορτικοστεροειδών στην άρθρωση. Οι αποφράξεις δεν πρέπει να γίνονται περισσότερες από 4 φορές το χρόνο.

Κατά τη χρήση φυσιοθεραπευτικών μεθόδων, παρατηρούνται καλά αποτελέσματα θεραπείας - αυτά είναι:

  • UHF;
  • θεραπεία μαγνητικού πεδίου;
  • θεραπεία λέιζερ?
  • φωνοφόρηση;
  • ηλεκτροφόρηση;
  • Εφαρμογές Οζοκερίτη και Παραφίνης.

Σε προχωρημένες περιπτώσεις, όταν η συντηρητική θεραπεία δεν είναι πλέον αποτελεσματική, καταφεύγει στη χειρουργική διόρθωση της παθολογίας. Χρησιμοποιούνται οι ακόλουθες μέθοδοι:

Αρθροσκόπηση της ποδοκνημικής άρθρωσης για τη θεραπεία της οστεοαρθρίτιδας τελικού σταδίου
  • Αρθροσκόπηση υγιεινής - ένα αρθροσκόπιο εισάγεται στην κοιλότητα της άρθρωσης, με τη βοήθεια του οποίου αφαιρούνται υπολείμματα χόνδρου και οστεόφυτων.
  • Αρθρόδεση αστραγάλου – γίνεται όταν υπάρχει σημαντική καταστροφή των αρθρικών επιφανειών. Η άρθρωση αφαιρείται και τα οστά του ποδιού και της κνήμης «συγχωνεύονται». Αυτή η μέθοδος σάς επιτρέπει να ανακουφίσετε τον ασθενή από τον πόνο και να αποκαταστήσετε τη λειτουργία υποστήριξης του ποδιού, αλλά η φυσική δραστηριότητα του κάτω άκρου είναι μειωμένη.
  • Ενδοπροσθετική – αφαιρούνται οι κατεστραμμένες αρθρικές επιφάνειες και τοποθετείται πρόσθεση (πλαστική, κεραμική ή μεταλλική). Χάρη σε αυτή την επέμβαση, η κίνηση στην άρθρωση αποκαθίσταται πλήρως. Η διάρκεια ζωής των σύγχρονων προσθετικών είναι 20-25 χρόνια, ακόμη μεγαλύτερη αν αντιμετωπιστεί ήπια.

Πρόληψη

Για να αποφύγετε την ανάπτυξη εκφυλιστικών-δυστροφικών διεργασιών στην άρθρωση του αστραγάλου, θα πρέπει να ακολουθήσετε τις ακόλουθες συστάσεις:

  • πρόληψη των τραυματισμών των αρθρώσεων?
  • απαλλαγείτε από το υπερβολικό βάρος?
  • ήπια, ικανή εκτέλεση χειρουργικών επεμβάσεων στην άρθρωση.
  • δοσολογία σωματικής δραστηριότητας?
  • φορέστε άνετα παπούτσια.
  • Πρόληψη της αρθρίτιδας της ποδοκνημικής άρθρωσης και των συγγενών παθολογιών της, μεταβολικών και ρευματικών παθήσεων, παθήσεων της σπονδυλικής στήλης και, εάν υπάρχουν, έγκαιρης ανίχνευσης και θεραπείας.

Πρόγνωση

Η πρόγνωση της οστεοαρθρίτιδας του αστραγάλου είναι πολύπλοκη. Αν και οι εκφυλιστικές-δυστροφικές ασθένειες δεν μπορούν να «αναστραφούν» και ο αρθρικός χόνδρος να αποκατασταθεί στην αρχική του κατάσταση, η παθολογική διαδικασία μπορεί να επιβραδυνθεί και, με λίγη προσπάθεια, η εξέλιξη μπορεί να μειωθεί στο ελάχιστο. Αυτό απαιτεί έγκαιρη παρέμβαση από τους γιατρούς. Μέσω αρμόδιων συνταγών, μπορείτε να παρατείνετε τη «διάρκεια ζωής» της άρθρωσης του αστραγάλου.